Luyện nghe bài hát Den Dag vun der oppener Dier

Et wor eemol en Haus mat schéiner Fassad,
mat engem klenge Virgaart, mat Schäiner um Bam.
"Pëtz mol!", mä erwächt sinn ech net aus deem Dram.
Eng gëlle Fra sot: "Kommt eran!", a si gaang.

Et wor ee klengt mat ville koloréierten Zëmmeren,
mä dee Schleier wollt hier Faarwen um Blénken hënneren.
D'Ambiance am Ënneren, déi nawell e bësse latzeg,
well Kommunikatioun ginn déi grellsten Téin och blatzeg.

De groe Schleier hat sech wéi e Film op meng Haut
an op hunn ech e Gefill vu Sécherheet verspuert.
Si gouf zur Sucht, déi a Liewe kontrolléiert,
alles ass liberal, mä ass toleréiert.

Eng unzéiend Kraaft, wou Schleier hat,
Friemer wuaren all Dag op Besuch an nees op der Heemfahrt.
Mee d'Heemechtssprooch net oft geschwat,
do huet e Léiw de rout-wäiss-bloe Fändel verbrannt am Gaart.

Ee Privileg, een an dësem Haus ka genéissen,
datt een haut um zwou Sproochen am Pass ka begréissen.
Hei déi mannst fir e sou genannten Hongerloun,
Als Dessert et schliisslech en 13. Mount.

Mä un deem Schleier wuar ons schleierhaft.
D'Fro wuar, firwat ee just als Fiffi fir sou schafft.
Vum bedrunn, dëst wuar net d'Gerechtegkeet!
E Kuch wuar do, mä d'Stécker goufen net gerecht gedeelt.

Als Bewunner beschränks de op dat Materiellt;
du weess zwar net, wat dobausse leeft, mä de Fernseh ass zur Welt.
Do koum eng statesch Figur fir vun dësem Haus,
elo mer eis doheem, well de Fändel hänkt eraus.

3 Mol Lëtzebuerg, wéi ënnert de Brongen.
Mär hunn gehal, dat huet och deemools gutt geklongen.
An eis Nonno'en an de Minen, ouni si d'Haus mol net gebaut,
Respekt aus déifster Broscht, gëllt hinnen och haut.