Luyện nghe bài hát Den Dag vun der oppener Dier

Et wor eemol en mat enger schéiner Fassad,
mat engem klenge Virgaart, mat moofe um Bam.
"Pëtz mol!", mä erwächt sinn ech net aus deem Dram.
Eng gëlle Fra sot: "Kommt eran!", a si gaang.

Et wor ee klengt Haus mat koloréierten Zëmmeren,
mä dee groe Schleier wollt Faarwen um Blénken hënneren.
D'Ambiance am Ënneren, wuar nawell e bësse latzeg,
well ouni Kommunikatioun ginn déi grellsten och blatzeg.

De groe Schleier hat sech e Film op meng Haut geluet
an op eemol hunn ech e Gefill vu verspuert.
Si gouf zur Sucht, Alldag a Liewe kontrolléiert,
ass liberal, mä näischt ass toleréiert.

Eng unzéiend Kraaft, wou Schleier hat,
Friemer wuaren all Dag op Besuch an nees op der Heemfahrt.
Mee d'Heemechtssprooch net oft geschwat,
do huet e roude Léiw de rout-wäiss-bloe verbrannt am Gaart.

Ee Privileg, een an dësem Haus ka genéissen,
datt een haut um Menü zwou am Pass ka begréissen.
Hei schaffen mannst fir e sou genannten Hongerloun,
Als Dessert et schliisslech en 13. Mount.

Mä un deem Schleier wuar ons schleierhaft.
wuar, firwat ee just als Fiffi fir sou deier schafft.
Vum Schäi bedrunn, dëst net d'Gerechtegkeet!
E Kuch wuar do, mä d'Stécker goufen net gerecht gedeelt.

Als Bewunner beschränks de dech op dat
du weess zwar net, wat dobausse leeft, mä de Fernseh ass zur Welt.
Do koum eng statesch Figur fir vun dësem Haus,
elo fille mer eis doheem, de Fändel hänkt eraus.

3 Mol Lëtzebuerg, wéi ënnert de Brongen.
Mär hunn zesumme gehal, dat och deemools gutt geklongen.
An eis an de Minen, ouni si wier d'Haus mol net gebaut,
Respekt aus déifster Broscht, gëllt och nach haut.