Luyện nghe bài hát Den Dag vun der oppener Dier

Et wor eemol en mat enger schéiner Fassad,
mat engem Virgaart, mat moofe Schäiner um Bam.
"Pëtz mech mol!", mä sinn ech net aus deem Dram.
Eng gëlle Fra sot: "Kommt eran!", a si gaang.

Et wor ee klengt Haus mat koloréierten Zëmmeren,
mä dee groe Schleier hier Faarwen um Blénken hënneren.
D'Ambiance am Ënneren, wuar nawell e bësse latzeg,
well ouni Kommunikatioun ginn déi Téin och blatzeg.

De groe hat sech wéi e Film op meng Haut geluet
an op hunn ech e Gefill vu Sécherheet verspuert.
Si gouf zur Sucht, déi Alldag a kontrolléiert,
alles ass liberal, mä ass toleréiert.

Eng unzéiend Kraaft, wou Schleier hat,
Friemer wuaren all Dag op Besuch an nees op der Heemfahrt.
Mee d'Heemechtssprooch net oft geschwat,
do huet e roude de rout-wäiss-bloe Fändel verbrannt am Gaart.

Ee Privileg, een an dësem Haus ka genéissen,
datt een haut um zwou Sproochen am Pass ka begréissen.
Hei schaffen déi fir e sou genannten Hongerloun,
Als Dessert gëtt et en 13. Mount.

Mä un deem Schleier wuar ons schleierhaft.
D'Fro wuar, firwat ee just als Fiffi fir sou schafft.
Vum Schäi bedrunn, wuar net d'Gerechtegkeet!
E grousse Kuch wuar do, mä d'Stécker goufen net gedeelt.

Als Bewunner beschränks de op dat Materiellt;
du zwar net, wat dobausse leeft, mä de Fernseh ass d'Fënster zur Welt.
Do koum eng statesch fir d'Symbolik vun dësem Haus,
elo fille mer eis doheem, well de hänkt eraus.

3 Mol Lëtzebuerg, wéi fréier de Brongen.
Mär zesumme gehal, dat huet och deemools gutt geklongen.
An eis Nonno'en an de Minen, si wier d'Haus mol net gebaut,
Respekt aus Broscht, gëllt hinnen och nach haut.