Luyện nghe bài hát Ahmak Islatan (2017 Edit)

Uyanmak zor, bölmedikçe kurtuluş,
Çıkışı bulamadığın yol üzeri, kapalı yıpranış,
Yıprandığını bir tek senin kıvranış,
kendin görmen, ruhen yıkılış.

Onlar, da anlamazlar,
Bir da yüklemezler,
düşünürler,
O düşünürler.

"Keşke konuşmasaydım" dersin,
Meğer ilk dersin,
Zor iş, gelsin.

boşta kalır, tutmadıklarında,
Gözün kalır, anlamadıklarında,
Sesin konuşmaya çabaladığında ardarda.

Oysa kim istemez ki, her ilkbahar günü?
yazmak, izleyip kırmızı gülü.
Akan saatler, götürür ömrü,
sağlar senindir, kaybedilenler ölü.

Ben gayet iyi de anlıyorum, gayet.
Ardımda bıraktığım o yollar, buradan net,
bir nefis, bir nefes,
Bir özgür, bir kodes, bir hapis, bir kafes.
Yaşa pes! Kolaysa...

Zor içinden, açılmamış ne kadar kutu varsa,
Yalan içinden, açılmış ne kadar ağız varsa,
Çil yavrusu gibi dağılır, bildiğin ne iyi varsa.

İlk başta kanar gibi kandım,
Sözlerine inandım kalpten, çok içten.
Bu uyanmam zaman aldı,
Uyandım, başladı aniden, aniden.

öğretmenim oldu, gerçek zor okuldu.
Kaçtım dersten, derslerden, isterdim birden,
Bir kabustan cidden, aniden.
Sahiden.

Bendeki buz ağır ateşleri,
Yakmaya çalıştığım çıralar nemli,
Karaya geminin tayfasındanım kabaca,
Ruh halim, ejderhaya tutan bir atmaca.

Bu hayat bolca bulmaca,
Bildiğin, cevaplar bilemediğinde karmaşa,
yeşermek de var, ve bir de solmaca,
Nefesten kesilmek de var, koşmaca.

Güzel bir buldum, kendimi onunla öldürdüm,
bir diğer şarkı duyup, hayata onunla geri de döndüm,
Sonra şarkılarla doğdum, onlarla soldum,
Ben Yunus'u şarkılarda buldum, kaybettim.

cennetine koyduklarım ve cehenneminde yaktıklarım.
Ne şey anlatıyor, gözlerine baktıklarım,
Çok şey anlatıyor, akıttıklarım,
ıslatanlarım.
İlk başta suya kanar kandım,
inandım herkesin kalpten, çok içten.
Bu uykumdan zaman aldı,
Uyandım, başladı aniden, aniden.
öğretmenim oldu, gerçek zor okuldu.
Kaçtım dersten, derslerden, isterdim birden,
Bir kabustan cidden, aniden.
Sahiden.