Luyện nghe bài hát Ahmak Islatan (2017 Edit)

Uyanmak zor, uykunu kurtuluş,
Çıkışı yol üzeri, gözün kapalı yıpranış,
Yıprandığını bir tek senin kıvranış,
Ağladığını görmen, ruhen yıkılış.

Onlar, da anlamazlar,
Bir da yüklemezler,
düşünürler,
O düşünürler.

"Keşke konuşmasaydım" dersin,
Meğer ilk dersin,
Zor iş, gelsin.

boşta kalır, tutmadıklarında,
Gözün kalır, anlamadıklarında,
Sesin titrer konuşmaya ardarda.

Oysa kim ki, her gün ilkbahar günü?
yazmak, izleyip kırmızı gülü.
Akan saatler, beraberinde ömrü,
Kalan sağlar senindir, ölü.

Ben seni iyi de anlıyorum, gayet.
Ardımda bıraktığım o yollar, buradan net,
bir nefis, bir nefes,
Bir özgür, bir kodes, bir hapis, bir kafes.
Yaşa pes! Kolaysa...

Zor çıkar içinden, ne kadar kutu varsa,
dağılır içinden, açılmış ne kadar ağız varsa,
Çil gibi dağılır, bildiğin ne kadar iyi varsa.

İlk başta suya gibi kandım,
inandım herkesin kalpten, çok içten.
Bu uykumdan zaman aldı,
Uyandım, uykusuzluk aniden, aniden.

Yıllar öğretmenim oldu, zor okuldu.
Kaçtım dersten, derslerden, uyanmak birden,
Bir kötü cidden, aniden.
Sahiden.

Bendeki buz söndürüyor ateşleri,
çalıştığım kısa çıralar nemli,
Karaya oturmuş geminin kabaca,
Ruh halim, ejderhaya tutan bir atmaca.

Bu hayat bolca bulmaca,
Bildiğin, olur; bilemediğinde karmaşa,
Dallanıp de var, ve bir de solmaca,
kesilmek de var, içinde koşmaca.

Güzel bir buldum, kendimi onunla öldürdüm,
Sonra bir diğer duyup, hayata onunla geri de döndüm,
başka şarkılarla doğdum, onlarla soldum,
Ben şarkılarda buldum, hayatta kaybettim.

Gönlümün cennetine koyduklarım ve yaktıklarım.
Ne çok şey anlatıyor, baktıklarım,
şey anlatıyor, gözümden akıttıklarım,
ıslatanlarım.
İlk başta suya kanar kandım,
inandım herkesin kalpten, çok içten.
Bu uykumdan uyanmam aldı,
Uyandım, uykusuzluk aniden, aniden.
öğretmenim oldu, gerçek zor okuldu.
Kaçtım dersten, derslerden, isterdim birden,
Bir kötü cidden, aniden.
Sahiden.