Da Trolddomen bleff hved - & Paa han svved: Da som nu Vaer ved at lefve, ved at aande, Ved hver Bevgelse saa stoor at vaer Smerte
Medens han gik Mennisker, vaer han skuffed frst: I Liivets ydre vaer der intet Lig det han hafvde flt i Liiv
De under ham Med at troskyldig ham, Een Krafft aff Natur, Som Sanser uden
Han gliider useet blandt dem, i sit Jag Lig Kvldens Farver, Nattens
For ingen hafver nogensinde Git Mennisket Svar paa hvem han Dmon, Phantom & Vaer kund Naffn paa det de kunde finde
End han - I hans Een Affgrund tung Som det Hav Der sine Dyb
Der - I Vintrens Flder han al Glde, Liiv, Mod &
Maanen, paanye, Hilser ham fra en sunken
...Oc ved den lydende Som Fryckt i vver Skald de ffromme atter
The did breake and gave release To amongst Mankynde But then, as now, the Of living, breathing, yea ev'rie A burden approaching
he was As he with men On the surface of - no change No as the Beast within
They him, these fooles A pure, nature unveil'd Perception sans
Amongst them he unseen Like a if Twilight The breath of
No voice of God did Man He did hide Werewolf & Phantom, Daemon & - Mere names to what they fear'd
But he - In his heart: An abyss As teh sea Which its deeps
- An shadow crawling O'er the soil All Hope, Joie & Life he
The Moone, anew, Bids him welcome from a sky
... And by the Of his psalme Feare shall be harvest From the hearts of men