Da Trolddomen bleff - & need Paa Jorden han Da som nu Jaget ved at lefve, ved at aande, Ved hver Bevgelse saa at nsten vaer Smerte
Medens han gik Blandt Mennisker, vaer han frst: I Liivets ydre vaer der Skifte Lig det han hafvde flt i Liiv
De trller ham Med at Sind ham, Een aff sand Natur, Som Sanser uden
Han gliider useet dem, streifer i sit Jag Lig Farver, Nattens Aandedrag
For ingen hafver nogensinde Git Mennisket Svar paa hvem han Dmon, & Varulv Vaer kund Naffn paa det de kunde finde
End han - I Hirte: Een Affgrund tung Som det Hav Der sine Dyb
Der - I Vintrens Flder han al Glde, Liiv, Mod &
Maanen, paanye, Hilser ham fra en Himmel
...Oc ved den Midnattssalme Som i Natten vver Skald de atter falme
The spell did breake and gave To hours Mankynde But then, as now, the Of living, breathing, yea ev'rie A burden payn
he was As he with men On the surface of - no change No as the Beast within
They fear him, these A power pure, nature Perception sans
Amongst he walks unseen Like a if Twilight The breath of
No voice of God did Man He did hide & Phantom, Daemon & Beast - Mere names given to what fear'd
But he - In his An abyss unfathomable As teh sea loves its deeps
- An animal shadow the wintry soil All Hope, Joie & Life he
The Moone, anew, him welcome from a waning sky
... And by the Of his midnight Feare shall be harvest the Pious hearts of men