Da Trolddomen bleff - & need Paa han svved: Da som nu Jaget ved at lefve, ved at aande, Ved hver Bevgelse saa at nsten vaer Smerte
Medens han gik Mennisker, vaer han skuffed frst: I Liivets ydre vaer der intet Lig det han hafvde flt i Liiv
De under ham Med at troskyldig ham, Een Krafft aff Natur, Som Sanser uden
Han gliider useet blandt dem, i sit Jag Lig Kvldens Farver, Aandedrag
For ingen Guderst hafver Git Mennisket paa hvem han skiulede Dmon, Phantom & Vaer Naffn paa det de aldrig kunde finde
End han - I Hirte: Een Affgrund tung Som det Hav Der eldsker Dyb
Der - I Vintrens han al deris Glde, Liiv, Mod &
Maanen, paanye, Hilser ham fra en Himmel
...Oc ved den Midnattssalme Som Fryckt i vver Skald de atter falme
The spell did breake and release To hours Mankynde But then, as now, the Of living, breathing, yea move A burden payn
he was As he with men On the surface of life - no No change as the within
They fear him, these A pure, nature unveil'd sans delusion
Amongst he walks unseen Like a tint if The of Night
No voice of God did Man He did hide Werewolf & Phantom, & Beast - names given to what they fear'd
But he - In his An abyss unfathomable As teh sea Which its deeps
- An animal shadow O'er the soil All Hope, Joie & he slayes
The Moone, anew, Bids him welcome from a sky
... And by the Of his midnight Feare be harvest agayn the Pious hearts of men