Luyện nghe bài hát 't Wijnglas

's Avonds lezen de kranten
Hoe het ging die dag aan 't
Zoveel honderd weer
Zoveel duizend gewond
Zoveel kind'ren vader
Zoveel zonder kind
En we vragen wanneer toch
Dat een einde vindt

Maar des morgens -welk een
Lezen het ochtendblad
Dat er een banket is
In de een of stad

Waar Lloyd George heeft gedronken
Op het welzijn van z'n
Waar de oorlog werd
Met het wijnglas in de

's Avonds lezen de kranten
Weer een getorpedeerd
Zoveel uitgevaren
Zoveel maar
Zoveel tonnen graan
Zoveel mensen zonder
Zoveel vrouwen, zoveel
bij de hongerdood

Maar des morgens -welk een
Lezen het ochtendblad
Van een rijk en deftig
In de een of and're
de "Kaiser" heeft gedronken
Op z'n land
En "den Alten Gott"
Met het wijnglas in de

dag brengt nieuwe ellende
Nieuwe armoe, nieuwe
Elke dag ons vertrouwen
In de mensen een knauw
vragen we hoe lang nog
Deze oorlogswaanzin
Welke afgezant des
Deze wereld toch

Ernstig de diplomaten
Naar hun en banket
Satan aan 't hoofd der tafel
Zich als neergezet
En hij vult met een grijnslach
Telkenmale tot de
Met het rode der volk'ren
't Willig wijnglas in hun

The
(originally Dutch lyrics by Dirk Witte around 1917/1918)

In the evening we the newspapers
About what happenend on the
Hundreds fallen in
Thousands wounded.
So children without their father
So mothers without their child.
And we ask ourselves
will the end.

But in the - oh what a joy,
We read the newspapers:
a banquet in one of the larger capitals
Where ...* a toast
To the of his country.
the war was won
With a in his hand!

In the evening we read the
Yet ship torpedoed.
So men put to sea
So few but did return.
So tons of grain lost
So mouths without bread.
So women, so many children
Closer to death starvation.

But in the morning - a joy,
We read the morning
Of a rich and stately
In one of the capitals.
Where ...* a toast
To his famished
And ...*
a wineglass in his hand!

day new misery,
new poverty, new
Every day our in humankind
a blow.
In fear we ask
How much this rage of war must go on
Which of ambassadors
Is governing our

Gravely the set off,
To their and banquet.
Satan put himself as
At the of the table
Where he fills a grinn,
Each time to the
With the red of mankind
The wineglasses in their hands!

(...*: in name at choice)