Luyện nghe bài hát 't Wijnglas

's Avonds lezen de kranten
Hoe het die dag aan 't front
Zoveel weer gevallen
Zoveel duizend gewond
Zoveel zonder vader
moeders zonder kind
En we vragen wanneer toch
Dat een einde vindt

Maar des morgens -welk een
Lezen w'in het
Dat er een geweest is
In de een of and're

Waar Lloyd George weer heeft
Op het van z'n land
Waar de oorlog werd
Met het wijnglas in de

's lezen w'in de kranten
Weer een boot
Zoveel mensen
maar teruggekeerd
Zoveel graan verloren
mensen zonder brood
Zoveel vrouwen, kind'ren
Dichter bij de

des morgens -welk een vreugde-
Lezen w'in het
Van een rijk en deftig
In de een of and're
Waar de "Kaiser" heeft
Op z'n uitgehongerd
En "den Alten Gott"
Met het wijnglas in de

Elke dag brengt ellende
Nieuwe armoe, nieuwe
Elke dag krijgt ons
In de mensen weer een
vragen we hoe lang nog
Deze duurt
Welke des duivels
Deze toch bestuurt

gaan de diplomaten
Naar hun feestmaal en
Satan aan 't hoofd der tafel
Zich als neergezet
En hij daar met een grijnslach
tot de rand
Met het rode bloed der
't wijnglas in hun hand

The
(originally Dutch lyrics by Dirk Witte around 1917/1918)

In the evening we read the
About what happenend on the
Hundreds fallen in
more wounded.
So many children without their
So many mothers without child.
And we ask when
will the end.

But in the - oh what a joy,
We the morning newspapers:
a banquet in one of the larger capitals
Where ...* a toast
To the of his country.
the war was won
With a in his hand!

In the we read the newspapers:
Yet ship torpedoed.
So men put to sea
So few but did return.
So many of grain lost
So many without bread.
So many women, so children
Closer to death starvation.

But in the - what a joy,
We the morning papers:
Of a rich and banquet
In one of the capitals.
Where ...* a toast
To his famished
And ...*
With a in his hand!

day new misery,
new poverty, new
Every day our trust in
a blow.
In fear we ask
How much longer this rage of war go on
Which of Satan's
Is governing our

the diplomats set off,
To their and banquet.
put himself as pourer
At the of the table
Where he fills a grinn,
time to the brim
With the red of mankind
The willing in their hands!

(...*: in name at choice)