Luyện nghe bài hát OL

(×2)
Yukarı yukarı
Tırmandıkça kuyulardan
Kalkıp gittim içimdeki
"OL, OL"

Tek renk, sigaram, duvar
Hep tavanda hep duman
Bana "Vazgeç!" dediniz defa
Bu, varoluşla aramdaki tek
Her dokunan
Her sonu bir beddua
Ben sustum etraf
Dert ki tutulan söz mü var? Yok
Tüm yırtıp at
Tüm adı intikam
Pencereden sarkan gibiydi
Ve eriyip gitti kar
Her sabah yine aynı korku
Gam beni kurşunlara dizdi
Ama artık pek yormuyor ki
Tek korkum yaşamak, teslim
Ben sandım ki bulut bağladı
Dert ayaklarıma bağlı bi' kaya, dayan
Peşinde ok gibi sen durduğun an sırtına saplanır
Sök, şimdi koş yine
Ben neresinden kaçsam hayat
Hiç "giderim" demedim bu cayıp canımdan olmadan!
Gittin, yol sormadın ki geri dön bu duman boğmadan
Bilmem kime derdim derdimi bana seslenen bu sayfalar
"Her şeye rağmen dayan" dedin bana üstelik hiç
Şimdi tek geri tırmanmak daha çok yere yığılıp kalmadan

(×2)
yukarı yukarı
Tırmandıkça yukarı
Kalkıp gittim içimdeki
"OL, OL"

Şehir üstüme devrilirken huysuzluk sırtıma salar yine
Bir gibi doğarken gün aynı çirkin şarkıyı besteler yine
Ama yeminle tüm taşları kır'ıcam ne kadar dibe tıksalar bile
Yalnız sana seslenen şu sayfalarımı yırtıp bile
Zaman dar, hadi kanatlan kilitse müzik anahtar
Korkma başımı yere bırakmam ki beni de 7 taraftan
Ona varacaksın neyi ararsan kalk, bak sana gökyüzü
Niye görmüyor hiç gözün? Sadece korkmak dibe bağlıyor
sormuyor "nerdesin?" yürü bekleme yol mu yok gelmesin
Biri sormuyor "nerdesin?" ölümün ertesine kaldı çaresiz
Gelen olmuyor,
Her neyse yaşa, sen yine de başar
"Ver" deme de al sarsa bile başa
Dene, çünkü zaman bile kaçar
Bilen olmuyor,
dilini vazgeçme ne fark eder?
Nerede doğmuş büyür ki insan?
An gelir ve çark
Şavaş bitmez herkes kaybeder; vicdanını, kimi aklını
Kimi kaçtı gitti, saklanır
Sen ayakta kal katlanıp

(×3)
Yukarı yukarı
Tırmandıkça yukarı
Kalkıp içimdeki güneşe
"OL, OL"