Luyện nghe bài hát OL

(×2)
Yukarı yukarı
Tırmandıkça kuyulardan
Kalkıp gittim içimdeki
"OL, OL"

Tek renk, sigaram, dört
Hep tavanda hep duman
Bana "Vazgeç!" kaç defa
Bu, varoluşla tek bağ
Her kopardı
Her sonu bir beddua
Ben sustum konuştu
Dert etmedim ki tutulan mü var? Yok
Tüm düşleri at
Tüm adı intikam
sarkan zaman gibiydi
Ve yalanla eriyip kar
Her sabah aynada aynı korku
Gam beni dizdi boğup
Ama artık pek yormuyor ki
Tek korkum yaşamak, teslim
Ben sandım ki bağladı Ay'a
Dert ayaklarıma bağlı bi' kaya, buna
ok gibi sen durduğun an sırtına saplanır hayat
Sök, çıkar şimdi koş
Ben neresinden yakalar hayat
Hiç "giderim" demedim bu kavgadan cayıp olmadan!
Gittin, yol sormadın ki geri dön bu duman beni
Bilmem kime derdimi bana seslenen bu sayfalar olmadan
"Her şeye rağmen dayan" dedin bana hiç korkmadan
Şimdi tek geri tırmanmak daha çok yere yığılıp kalmadan

(×2)
Yukarı yukarı
Tırmandıkça kuyulardan
gittim içimdeki güneşe
"OL, OL"

Şehir devrilirken huysuzluk sırtıma kök salar yine
Bir ayıp gibi doğarken gün aynı çirkin besteler yine
Ama yeminle taşları kır'ıcam beni ne kadar dibe tıksalar bile
sana seslenen şu sayfalarımı yırtıp yaksalar bile
Zaman dar, hadi kanatlan kelimeler kilitse anahtar
Korkma başımı bırakmam ki beni delseler de 7 taraftan
Ona varacaksın neyi ararsan kalk, bak sana gökyüzü
Niye görmüyor hiç gözün? Sadece korkmak dibe herkesi
Biri "nerdesin?" yürü bekleme yol mu yok gelmesin
Biri sormuyor "nerdesin?" ertesine kaldı gülmek çaresiz
Gelen olmuyor,
Her neyse lekesizce yaşa, sen de başar
"Ver" deme de al sarsa bile başa
Dene, çünkü zaman bile kaçar
olmuyor, bilmesin
Çöz dilini vazgeçme ne fark
Nerede doğmuş nerede ki insan?
An ve çark eder
Şavaş bitmez herkes kaybeder; vicdanını, kimi aklını
Kimi kaçtı gitti, kimi
Sen ayakta kal katlanıp

(×3)
yukarı yukarı
Tırmandıkça yukarı
Kalkıp gittim güneşe
"OL, OL"