Luyện nghe bài hát OL

(×2)
Yukarı yukarı
Tırmandıkça kuyulardan
Kalkıp gittim içimdeki
"OL, OL"

Tek renk, sigaram, dört
Hep tavanda hep duman
Bana "Vazgeç!" kaç defa
Bu, varoluşla aramdaki tek
Her dokunan
Her sonu bir beddua
Ben konuştu etraf
Dert etmedim ki söz mü var? Yok
düşleri yırtıp at
Tüm sokakların intikam
Pencereden sarkan gibiydi
Ve yalanla eriyip kar
Her sabah aynada yine aynı
Gam beni dizdi boğup
Ama artık pek yormuyor ki
Tek korkum yaşamak, olup
Ben sandım ki bulut bağladı
Dert bağlı bi' kaya, dayan buna
Peşinde ok gibi sen durduğun an sırtına saplanır
Sök, şimdi koş yine
Ben neresinden yakalar hayat
Hiç "giderim" demedim bu cayıp canımdan olmadan!
Gittin, yol sormadın ki geri dön bu duman beni
Bilmem derdim derdimi bana seslenen bu sayfalar olmadan
"Her şeye rağmen dayan" dedin bana üstelik hiç
Şimdi tek geri tırmanmak daha çok yere yığılıp kalmadan

(×2)
Yukarı yukarı
Tırmandıkça kuyulardan
Kalkıp gittim içimdeki
"OL, OL"

Şehir devrilirken huysuzluk sırtıma kök salar yine
Bir ayıp gibi doğarken gün aynı şarkıyı besteler yine
Ama yeminle tüm taşları beni ne kadar dibe tıksalar bile
Yalnız sana seslenen şu sayfalarımı yırtıp yaksalar
Zaman dar, kanatlan kelimeler kilitse müzik anahtar
Korkma başımı yere bırakmam ki delseler de 7 taraftan
Ona varacaksın neyi ararsan kalk, bak sana bağırıyor
Niye görmüyor hiç gözün? Sadece dibe bağlıyor herkesi
sormuyor "nerdesin?" yürü bekleme yol mu yok gelmesin
Biri sormuyor "nerdesin?" ölümün ertesine gülmek çaresiz
Gelen olmuyor,
Her neyse lekesizce yaşa, sen de başar
"Ver" de koş al sarsa bile başa
Dene, çünkü zaman dursa bile
Bilen olmuyor,
dilini vazgeçme ne fark eder?
Nerede nerede büyür ki insan?
An gelir ve çark
Şavaş bitmez herkes kimi vicdanını, kimi aklını
Kimi kaçtı gitti, kimi
Sen kal buna katlanıp

(×3)
Yukarı yukarı
Tırmandıkça kuyulardan
Kalkıp gittim içimdeki
"OL, OL"