(Text und Georg Ringsgwandl, 1988) I bin a damisch und vadruckt, i bin a komisch, wer Konn mir helfa? I sch in nei, ich bin verhaermt, hollaho, ich hab das ganz verlernt, i wos, wos mit aufbaut, i muass nei in das Gewuehl, sakra, zuenftig, des Gemeinschaftsgefuehl! Heit spuit da Springsteen, der gibt uns die Ehr, der ladet seine ein zu einem Top Open Air, er hat geheiratet, und zwar ein Fotomodell, so Dame kostet Geld, die wohnt im First-Class-Hotel, da braucht der Bruce Kohle, das sehe ich ein, und zahl ihm an der gerne fuchzig Markl ein. Der ist ein Muster an Hoeflichkeit, er zwischendurch immer fragt: do you feel alright? Irgendwie ist der Typ ja nicht verkehrt, doch nach dem dritten Song, do hot se gleich oghaert, net so tragisch, sogt mei Schwester, das schon mal passiern, dass'd nach so einem Popkonzert ein bissl trulla im Hirn. Aber heit, do gibts wos Gscheits, do zum Michael Jackson, der kloane mit de nossn Hoor, von dem de so weg san, ja mei, wos bin i high, der ja so schoen singen, und dann tut er gleichzeitig dabei so anmutig springen, ja der Michael, der ist eitel, der Michael, der ist nett, oiwei rumgsprunga is und gsogt hot: I'm bad, I'm bad, I'm bad. Nach dem Konzert war ich ganz verwirrt und i haer mei sogn, her, Papa, der is gaga, der hot den Laser net vatrogn! Das einzige, was ich jetzt, was es sicher total bringt, ist wenn ein echter Startenor super singt, achtzig Mark, sagt die Frau im Vorverkauf, wos, billiger gehts Naa, sogt sie, der Mann is's wert, der Mann Qualitaet! Heit spuit da Placido in der Olympiahalle, des is ein menschlich feiner Zug, der heit fuer uns alle, ja Leit, ja so a Freid, ist das nicht schoen, denn bis vor kurzem durfte sowas nur der sehn. Und die Frau Kurz, die unter uns wohnt, mit Buben, dem Ingo, die war begeistert, und restlos von dem Herrn Domingo. Heit da Placido Domingo in da Olympiahalle, [...]