(Text und Musik: Ringsgwandl, 1988) I bin a wengerl und vadruckt, i bin a wengerl komisch, wer mir helfa? I sch in nei, ich bin verhaermt, hollaho, ich hab das Lachen verlernt, i brauch wos, wos mit aufbaut, i nei in das Gewuehl, sakra, zuenftig, des Gemeinschaftsgefuehl! Heit da Bruce Springsteen, der gibt uns die Ehr, der seine Freunde ein zu einem Top Open Air, er hat geheiratet, und ein teures Fotomodell, so eine Dame kostet Geld, die im First-Class-Hotel, da braucht der massig Kohle, das sehe ich ein, und zahl ihm an der gerne fuchzig Markl ein. Der ist ein Muster an Hoeflichkeit, weil er zwischendurch immer do you feel alright? ist der Typ insgesamt ja nicht verkehrt, doch nach dem dritten Song, do hot se alles oghaert, net so tragisch, mei Schwester, das kann schon mal passiern, dass'd nach so einem Popkonzert ein bissl trulla im Hirn. Aber heit, do wos Gscheits, do gehst zum Michael Jackson, der mit de nossn Hoor, von dem de Leit so weg san, ja mei, wos bin i high, der ja so schoen singen, und tut er gleichzeitig dabei noch so anmutig springen, ja der Michael, der ist eitel, der Michael, der ist nett, wiara oiwei rumgsprunga is und gsogt I'm bad, I'm bad, I'm bad. Nach dem war ich ganz verwirrt und i haer mei Schwester sogn, her, Papa, der is gaga, der hot den Laser net vatrogn! Das einzige, was ich weiss jetzt, was es sicher bringt, ist ein echter Startenor super klassisch singt, achtzig Mark, sagt die Frau im Vorverkauf, wos, gehts net? Naa, sogt sie, der Mann is's wert, der Mann Qualitaet! spuit da Placido Domingo in der Olympiahalle, des is ein menschlich feiner Zug, der heit fuer uns alle, ja Leit, ja so a Freid, ist das nicht schoen, denn bis vor kurzem durfte sowas nur der sehn. Und die Frau Kurz, die uns wohnt, mit ihrem Buben, dem Ingo, die war begeistert, und restlos von dem Herrn Domingo. Heit spuit da Domingo in da Olympiahalle, [...]