Luyện nghe bài hát Den Décken an den Dënnen

Et wor eemol en décke Mann,
mat Pai, vun där all Stierflechen dach nëmmen dreeme kann.
Hien hat e Bouf, et en Eenzelkand,
dee zwar keng Léift, mä dofir ee gefëlltene Kontostand.
De Papp wuar Chef, an fricorientéiert,
seng Famill wuar him egal, ass dohi vegetéiert.
Hien hat jo seng Sekretärin, déi him Flënt poléiert,
dowéinst hie seng Fra vläit ni richteg schätze geléiert.
Well sëtzt doheem a kräischt sech an d'Kappkëssen,
mä dovunner wëll eise Mann am Endeffekt näischt wëssen.
Hie bréngt de Fluuss mat heem, dat säi Gewëssen,
an aus Grond soll jiddereen him den Aasch këssen.
Hien hält fir "The Man" , mä ass am Fong just e Stéck Schäiss,
awer gutt protze mam Schäin, mä fir d'Famill keng Zäit.
huet vläit de Status, den Ego an ass zimlech räich,
mä um Enn vum laangen Dag ass trotzdem näischt.

Et wor eemol en Här, en Aarbechter geheescht,
mä trotzdem e sou Muenches am Liewe geleescht.
En huet haart fir e moere Mindestloun,
en hat e futtisse Réck, mä dat pickt e Chef net déi Boun.
Schaff a stéi all Moie fir Profit op,
a fro net erëm no enger Paierhéijung, du hues en Niewenjob.
Währenddeems säi Chef am wuar, seng Nieschen ze vergolden,
wuar hie op säi Mount Everest, voll mat Scholden.
Hien hat Gedold an huet op säi Gléck gewaart,
mä gutt, datt hie seng Famill, säin Liichtbléck, hat.
Si hunn alles fir hie gemaach, wéi hien alles fir si huet,
hie wär scho um Enn, hätt en net hier Léift gespuert.
Da spillt jo keng Roll, mä dat seet just deen, deen es huet
a sou huet en nëmmen nach Zäit un der verbruet.
Deen Mued huet gekämpft mat geballtene Fäischt,
och wann hien et verdéngt hätt, hien trotzdem näischt.

liewen an enger Gesellschaft, déi dech a Schichten aklasséiert,
et klëmmt nëmmen deen an der Leeder, deen am akasséiert,
Gläichberechtegung ass d'Wuert, wat een héiert,
e Liewen als Marionett, wou um Enn dach verléiert.