Luyện nghe bài hát Den Décken an den Dënnen

Et wor eemol en räiche Mann,
mat enger Pai, vun där all Stierflechen dach nëmmen kann.
Hien hat e Bouf, et en Eenzelkand,
dee zwar keng Léift, mä dofir ee gefëlltene Kontostand.
De Papp Chef, Workoholic an fricorientéiert,
Famill wuar him egal, déi ass dohi vegetéiert.
Hien hat jo seng Sekretärin, déi him seng poléiert,
dowéinst hie seng Fra vläit ni richteg schätze geléiert.
Well déi doheem a kräischt sech an d'Kappkëssen,
mä dovunner eise räiche Mann am Endeffekt näischt wëssen.
Hie bréngt de Fluuss mat heem, dat rengegt Gewëssen,
an aus deem Grond jiddereen him den Aasch këssen.
Hien sech fir "The Man" , mä ass am Fong just e Stéck Schäiss,
awer gutt protze mam Schäin, mä fir wuar keng Zäit.
Hien vläit de Status, den Ego an ass zimlech räich,
mä um Enn vum laangen Dag ass hien näischt.

Et wor eemol en Här, en Aarbechter geheescht,
mä trotzdem huet e sou am Liewe geleescht.
En haart geschafft fir e moere Mindestloun,
en hat e futtisse Réck, mä dat pickt e Chef dach net Boun.
Schaff a stéi all Moie fir Profit op,
a fro net no enger Paierhéijung, du hues dach en Niewenjob.
Währenddeems säi Chef am gaang wuar, seng ze vergolden,
wuar hie op säi Mount Everest, voll mat Scholden.
Hien hat Gedold an huet op säi Gléck gewaart,
mä gutt, datt hie seng Famill, säin Liichtbléck, hat.
Si hunn alles fir hie gemaach, hien alles fir si gemaach huet,
hie wär scho laang um Enn, hätt en net Léift gespuert.
Da spillt Geld jo keng Roll, mä dat seet deen, deen es huet
a sou huet en nëmmen Zäit un der Fläsch verbruet.
Deen aarme huet gekämpft mat geballtene Fäischt,
och wann et verdéngt hätt, bleift hien trotzdem näischt.

Mär liewen an enger Gesellschaft, déi a Schichten aklasséiert,
et klëmmt deen an der Leeder, deen am meeschten akasséiert,
ass d'Wuert, wat een dagdeeglech héiert,
e Liewen als Marionett, wou um Enn jidderee verléiert.