Luyện nghe bài hát De Kueb Päiperlek

Ech loossen iech fauchen, ech bleiwe oft de Stommen,
well jidderee tauchen, mä bal keen ass fräigeschwommen.
Ech et just eemol, mech kanns de net vernennen,
ech sinn ebe eng Tefals-Pan, ech loossen näischt ubrennen.

Eis Influenze krute mer aus dem Papp Kollektioun verierft,
ass keng Musek, et ass ee Gefill, wat ee lieft.
An eis stierft net aus, et ass jo kee Latäin,
genéiss eise op der Couch an engem Pätsche Wäin.

fëllen däi Kamäin, well um Mikro sinn ech bësseg,
well de Schlauch drëpst, bleift deen heite flësseg.
Also stëppel net, du Krëppel, oder ech lénken i den Tëppel.
An steet...

Deng Ouere kréien Aen, wann ech de mat menge Wierder fierwen.
Wat de man, wann ech dech aus der Realitéit eraushiewen?
Dat geet un all Strummert Bonzekand,
komm op eise Frequenzen a fill dech wéi d'Alice am Wonnerland.

Meng Sënner duerch d'Land ewéi an der Bibel d'Nomaden,
ech balancéieren um dënne Fuedem, do wou d'Leit sech en erwaarden.
Fir mech zielt de Moment, Lifestyle ass improviséiert,
d'Haaptsaach, d'Beats si programméiert; kee Plang, wat passéiert.

Ech meng Gorgée, fir aus mir erauszeklammen,
de wäert elo aus sengem Nascht verschwannen.
D'Flilleke gespëtzt, a fir an der Minett z'erbléien,
wann hie Erfahrunge mécht, ma da loosst hien och fléien.

Probéieren Dag fir Dag, d'Lat méi héich ze leeën,
wann ech op der Landkaart Flecke verdeelen.
Et reenen Dünger fir den hongerege Buedem,
och wann d'Pänz u Chrëschtdag rëm iwwerlueden.

Ech mole mäi Numm an de Schnéi an dëser Wanterzäit,
a wann d'Kand jäizt, da weess d'Mamm, et ass erëm souwäit.
De ass rëm do an ëmkreest säin Eck,
de vum Sproochgesang ewéi de Scholesch Eck.