Luyện nghe bài hát De Kueb Päiperlek

Ech loossen iech fauchen, ech léiwer oft de Stommen,
well jidderee wëll tauchen, mä bal ass fräigeschwommen.
Ech et just eemol, mech kanns de net vernennen,
ech ebe wéi eng Tefals-Pan, ech loossen näischt ubrennen.

Eis Influenze mer aus dem Papp senger Kollektioun verierft,
ass keng Musek, et ass ee Gefill, wat ee lieft.
An eis stierft net aus, et ass jo kee Latäin,
eise Sound op der Couch an engem Pätsche Wäin.

Mär fëllen Kamäin, well um Mikro sinn ech bësseg,
well soulaang de drëpst, bleift deen heite flësseg.
Also stëppel net, du Krëppel, ech lénken dengem i den Tëppel.
An steet...

Deng kréien Aen, wann ech de Beat mat menge Wierder fierwen.
Wat de man, wann ech dech aus der Realitéit eraushiewen?
Dat un all Strummert oder Bonzekand,
komm danz op eise Frequenzen a fill dech wéi am Wonnerland.

Sënner reesen duerch d'Land ewéi an der Bibel d'Nomaden,
ech um dënne Fuedem, do wou d'Leit sech en Equiliber erwaarden.
Fir mech zielt de Moment, mäi ass improviséiert,
d'Haaptsaach, d'Beats si programméiert; kee Plang, wat passéiert.

Ech netze Gorgée, fir aus mir erauszeklammen,
de wäert elo aus sengem Nascht verschwannen.
D'Flilleke gespëtzt, a prett fir an der z'erbléien,
wann hie seng Erfahrunge mécht, ma da loosst och fléien.

Probéieren Dag fir Dag, mär méi héich ze leeën,
ech op der Landkaart wäiss Flecke verdeelen.
Et wäert reenen Dünger fir den Buedem,
och wann d'Pänz u Chrëschtdag rëm iwwerlueden.

Ech mole mäi gielen an de Schnéi an dëser Wanterzäit,
a wann d'Kand jäizt, da weess d'Mamm, et ass erëm souwäit.
De Kueb ass rëm do an ëmkreest Eck,
de Monopol vum Sproochgesang de Scholesch Eck.