Luyện nghe bài hát De Drie Klokken

Verscholen 't groen der bomen
Ligt ver van hier een gehucht
Daar een jongetje geboren
De sterren in de lucht
moeder kust hem in vervoering
Er zo op zijn komst gehoopt
brengt men hem vol ontroering
Naar 't kerkje waar hij gedoopt

En de bronzen klokken
Blijde klonk hun
En zij duiden hun luiden
Op een
Een wereldburger is
Een nieuw in 't heelal
Nog onschuldig
Maar door liefde reeds
In dit tranendal

Na jaren, tussen 't der bomen
Daar in dat dorpje, ver van
't jongetje een stoere kerel
Zijn is zo trots en fier
Want hij vond de vrouw van leven
Zijn droom komt weldra uit
Morgen hij haar voor 't altaar
En dan is zij z'n liefste

En de bronzen luiden
klonk hun fantasie
En zij door hun luiden
Op een
't uitgesproken jawoord
Zijn zij voortaan man en
Zullen zij hun verder
strijden, samen steven
Steunend op hun van trouw

't Is avond en rust heerst er op
Als in klein gehucht
Een man, die 't leven verlaten
Weer twink'len in de lucht
stervensuur is aangebroken
Een stem zacht: " 't Is volbracht"
Door en vriend wordt hij gezegend
En naar z'n rust gebracht

En de bronzen luiden
Droef hun van fantasie
En zij door hun luiden
Op een
Het mysterie van 't
Is 't en 't gaan
Altijd mensenharten
't Zij van vreugd', 't zij van
Als de bronzen klokken
De klokken