Luyện nghe bài hát De Drie Klokken

Verscholen tussen 't der bomen
Ligt ver van hier een klein
Daar een jongetje geboren
De sterren twink'len in de
Zijn kust hem in vervoering
Er zo op zijn komst gehoopt
Morgen men hem vol ontroering
Naar 't kerkje waar hij wordt

En de bronzen luiden
Blijde klonk hun
En zij duiden door hun
Op een
Een wereldburger is
Een leven in 't heelal
Nog onschuldig
door liefde reeds omgeven
In dit aardse

Na jaren, tussen 't groen der
in dat dorpje, ver van hier
Werd 't jongetje een kerel
Zijn houding is zo en fier
Want hij vond de vrouw van zijn
Zijn mooiste droom komt uit
Morgen leidt hij haar 't altaar
En dan is zij z'n liefste

En de bronzen luiden
Blijde hun fantasie
En zij duiden hun luiden
Op een
Door 't jawoord
zij voortaan man en vrouw
Zullen zij hun verder
Samen strijden, steven
Steunend op hun woord van

't Is avond en rust er op aarde
Als in datzelfde gehucht
Een man, die 't gaat verlaten
twink'len sterren in de lucht
Zijn is aangebroken
Een stem zacht: " 't Is volbracht"
kind en vriend wordt hij gezegend
En naar z'n rust gebracht

En de bronzen luiden
hun klank van fantasie
En zij duiden hun luiden
Op een
Het van 't leven
Is 't en 't gaan
Altijd mensenharten
't Zij van vreugd', 't zij van
Als de klokken slaan
De klokken