Luyện nghe bài hát Işıklar

Kahrımdan ölmek
Saatime bomba düzeneği
hazırım oku dizeleri
Acaba benimle gelir mi
Gidiyorum meçule
Bu zorum
Ama oldu feragat ağrı yok
Sadece boşluk her gün
çizdi yol
yok
Bu bi deliden akıl benzer
Ama konu derin o merakını bi giderir
steril
Üzülme bi torba bi deri kalsa da bu deli
olanı verir ağzın için
İcabına en has biçimde
Çık bu bok işin içinden

Kılı yararak seçil ve
Bir köşeye otur al notu
Yap soru sorma
Azad
Mazallah ilan ederler deli
Kim ederse
uçar ensesi
Bunun en metaforu
Dişler ve
O zaman uzağa hayal hayal
Otur bir değişim olur mu dersin?
ilhamımın izahı yok
İltihap dolu günlerimin
bozan ilaçlar
İrfanın hastaysa talip olan
Hiç keyfime değmesin dertler sürmesin
İstersin, istersen olmuyor ki
İnsansın, buna zor vermesi

sönmeden, pişman olmadan
Ellerin
Gör, yak, tut!

kilitli kalsın
Ziyan gel
tutuşmadan
Sök evvel

Işıkların sönmeden, olmadan
Ellerin
Gör, yak, tut!

kilitli kalsın
Ziyan gel
tutuşmadan
Sök karanlıktan

Öfkenin (?)
hissettiklerini
Ölüm hiç an
İster
Ver ona
En olmaz dediğini bulup elinden
şekil at nara
Çöküşünü kez gördü bu yerküre dizlerimin
Yok iliklerini dondurur
Yaşa ilklerini
Sen ki bu korkuluk
Kendi doğrultulmuş bi namlu bu soluduğun
her öldüğünde
Yaşamak sana dert
İleri gidemediğin her an
Sana bekler koltuğunda
Elinde şişeler
Sen bitmişse neşen
İlk adımı eşeler geçmişini neşter ile
Her annesi acıyla
Ruhunla
Aklınla
Sana dönüşecek acı bi bu
Dostluğu traş herkesin aldığı aynı bu yalan
Hayatımın her anı domino taşı yıkılıyor ama
Bu son bak
Beni
İçime olaraktan
İstediğim yaşıyorum kırarak zincirleri
Kaç
Bok dünyanızı gözlerinize yakacaklar!

Işıkların sönmeden, pişman
kırışmadan
Gör, yak, tut!

Dudakların kilitli
etme gel
Hislerim
Sök karanlıktan

sönmeden, pişman olmadan
Ellerin
Gör, yak, tut!

Dudakların kalsın
etme gel
Hislerim
karanlıktan evvel

Işıkların sönmeden, pişman
kırışmadan

Dudakların kilitli
Ziyan gel
Hislerim